Έχεις στρατό και κατανοείς πώς επιλύονται οι μάχες. Τώρα: σε ποιον μπορείς πραγματικά να επιτεθείς; Το CoinRepublik βάζει έναν σταθερό κανόνα στις φιλοδοξίες σου, και αυτός διαμορφώνει όλο τον πολιτικό χάρτη του πολέμου. Μπορείς να επιτεθείς μόνο σε πόλεις που ανήκουν σε χώρα άλλη από τη δική σου. Το ξένο έδαφος είναι ελεύθερο θήραμα· οι δικοί σου συμπατριώτες είναι απαγορευμένοι. Αυτός ο ένας κανόνας μετατρέπει τον πόλεμο σε κάτι που συμβαίνει ανάμεσα σε χώρες παρά μέσα σε αυτές, και αξίζει να κατανοήσεις το γιατί πριν πας να κυνηγήσεις έναν στόχο.
Ο κανόνας μόνο-ξένων
Η λογική είναι ότι η χώρα σου είναι η ομάδα σου. Δεν μπορείς να επιτεθείς στη δική σου πόλη, προφανώς, αλλά επίσης δεν μπορείς να επιτεθείς σε καμία πόλη στη δική σου χώρα - οι γείτονές σου είναι οι συμπατριώτες σου, όχι η λεία σου. Για να κάνεις πόλεμο πρέπει να κοιτάξεις στο εξωτερικό, σε πόλεις των οποίων οι ιδιοκτήτες έχουν διαλέξει διαφορετική σημαία. Αυτό σημαίνει ότι η λίστα των πιθανών στόχων σου είναι κάθε πόλη σε κάθε χώρα εκτός από τη δική σου, που είναι ακόμα ένας τεράστιος κόσμος, αλλά σημαίνει επίσης ότι το να μετακομίσεις σε διαφορετική χώρα αλλάζει ποιοι είναι οι εχθροί και οι σύμμαχοί σου. Η ιθαγένεια δεν είναι απλώς μια αγορά και ένας φορολογικός συντελεστής· είναι μια γραμμή χαραγμένη στο πεδίο της μάχης.
Αυτός ο κανόνας έχει ένα ήσυχο στρατηγικό βάρος. Αν θέλεις να κάνεις επιδρομή σε έναν συγκεκριμένο παίκτη, πρέπει να είναι σε ξένη χώρα - και αν μοιράζεται τη σημαία σου, είναι απρόσβλητος από σένα όσο μένετε και οι δύο στη θέση σας. Κάποιοι παίκτες συγκεντρώνονται σκόπιμα σε μια χώρα για αμοιβαία ασφάλεια· άλλοι πάνε για περιπέτειες στο εξωτερικό ακριβώς για να βρουν πόλεις που αξίζει να πάρουν. Δεν υπάρχει σωστή απάντηση, μόνο ένα δίλημμα: οι συμπατριώτες σου δεν μπορούν να σε χτυπήσουν, αλλά ούτε κι εσύ μπορείς να τους χτυπήσεις. Ο χάρτης του ποιος-μπορεί-να-επιτεθεί-σε-ποιον είναι στην πραγματικότητα απλώς ο χάρτης του ποιος ζει πού.
Το κουμπί επίθεσης ζει στο προφίλ
Η εύρεση μιας μάχης γίνεται από τη σελίδα προφίλ ενός παίκτη. Όταν βλέπεις το προφίλ ενός άλλου παίκτη, θα δεις ένα κουμπί «Επιτέθου σε αυτή την πόλη» ανάμεσα στις ενέργειες. Πάτησέ το και ανοίγει ο σχεδιαστής επίθεσης, δείχνοντάς σου τις άμυνες του στόχου, την απόσταση που πρέπει να διανύσουν τα στρατεύματά σου, πόσο θα κάνουν, και έναν κατάλογο όπου διαλέγεις ακριβώς πόσα στρατεύματα κάθε τύπου να στείλεις. Είναι ο ίδιος σχεδιαστής κάθε φορά, και κάνει όλη την αριθμητική για σένα - το σύνολο επίθεσής σου, το τέλος, τον χρόνο ταξιδιού - ώστε να ζυγίσεις την επιδρομή πριν δεσμευτείς.
Ίδια χώρα, καμία επίθεση
Αν ανοίξεις το προφίλ κάποιου στη δική σου χώρα, το κουμπί επίθεσης είναι εκεί αλλά απενεργοποιημένο, με μια σημείωση ότι δεν μπορείς να επιτεθείς σε πόλη στη δική σου χώρα. Αυτό δεν είναι σφάλμα ούτε λειτουργία που λείπει - είναι ο κανόνας μόνο-ξένων που φανερώνεται στο περιβάλλον. Για να επιτεθείς σε εκείνον τον παίκτη θα έπρεπε και οι δύο να καταλήξετε σε διαφορετικές χώρες.
Ένα ακόμα πρακτικό σημείο για τους στόχους πριν βαδίσουμε. Μια πόλη στην οποία επιτίθεσαι δεν χρειάζεται να είναι ειρηνική, ανεξάρτητη - μπορεί ήδη να κατέχεται από κάποιον άλλο παίκτη. Αυτό αλλάζει ποιον πραγματικά πολεμάς με έναν ενδιαφέροντα τρόπο, και ανοίγει τακτικές όπως το να απελευθερώσεις έναν φίλο ή να χωθείς στην κατάκτηση ενός αντιπάλου. Θα το καλύψουμε πλήρως προς το τέλος του κεφαλαίου, μόλις η ίδια η κατοχή αποκτήσει νόημα. Προς το παρόν, κράτα την απλή εκδοχή: διάλεξε έναν ξένο παίκτη, άνοιξε το προφίλ του, και το κουμπί επίθεσης είναι η πόρτα σου προς τον πόλεμο. Στη συνέχεια μαθαίνουμε τι συμβαίνει τη στιγμή που το πατάς - τη μακρά πορεία μέσα σε έναν κόσμο πραγματικών αποστάσεων.