Όλα όσα έμαθες μέχρι τώρα αφορούσαν το χτίσιμο μιας ειρηνικής, παραγωγικής πόλης. Αυτό το κεφάλαιο προσθέτει μια πιο κοφτερή αιχμή: τον στρατό. Στο CoinRepublik μπορείς να συγκροτήσεις στρατιώτες, να τους βαδίσεις σε όλο τον κόσμο και να πάρεις την πόλη ενός άλλου παίκτη με τη βία, κρατώντας την υπό κατοχή ώστε ο ιδιοκτήτης της να σου πληρώνει φόρο. Είναι εντελώς προαιρετικό - πάρα πολλοί παίκτες δεν ρίχνουν ποτέ ούτε μία βολή και πλουτίζουν αποκλειστικά μέσω του εμπορίου - αλλά το σύστημα πολέμου είναι πραγματικό, είναι παίκτης εναντίον παίκτη, και αν προτιμάς να είσαι εσύ αυτός που κρατά πόλεις παρά αυτός που πληρώνει φόρο υποτελείας, εδώ θα μάθεις πώς.
Άσε με να θέσω τις προσδοκίες σου ειλικρινά πριν ξεκινήσουμε, γιατί ο πόλεμος εδώ είναι αδυσώπητος με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Οι στρατιώτες που στέλνεις να επιτεθούν χάνονται τη στιγμή που φεύγουν - δεν υπάρχει ανάκληση, ούτε υποχώρηση, ούτε επιστροφή τους στην πατρίδα αν αλλάξεις γνώμη. Κάθε εκστρατεία είναι μια μονόδρομη δέσμευση, πληρωμένη σε στρατεύματα για τα οποία ξόδεψες πραγματικά υλικά και χρόνο για να τα εκπαιδεύσεις. Αυτό δεν σκοπεύει να σε τρομάξει· σκοπεύει να σε κάνει να σχεδιάζεις. Ένας προσεκτικός επιτιθέμενος που μετρά το κόστος νικά έναν βιαστικό κάθε φορά, και στο τέλος αυτού του κεφαλαίου θα ξέρεις ακριβώς πώς να μετράς αυτό το κόστος.
Οι στρατιώτες είναι ένα προϊόν που εκπαιδεύεις
Να το καθησυχαστικό κομμάτι: η συγκρότηση στρατού χρησιμοποιεί μηχανισμούς που ήδη κατανοείς. Οι στρατιώτες δεν είναι ένα μυστηριώδες νέο σύστημα - είναι απλώς ένα είδος προϊόντος, εκπαιδευμένο σε μια στρατιωτική ακαδημία με τον ίδιο τρόπο που ένα εργαστήριο βγάζει αγαθά. Χτίζεις την ακαδημία σε καθαρισμένη γη όπως κάθε άλλο κτίριο, την στελεχώνεις με έναν εργάτη, την τροφοδοτείς με υλικά και χρόνο, και βγαίνουν εκπαιδευμένα στρατεύματα που ζουν στην πόλη σου. Αν μπορείς να διαχειριστείς μια φάρμα, μπορείς να διαχειριστείς έναν στρατό. Η ακαδημία είναι απλώς ένας ακόμα παραγωγός, και το προϊόν της τυχαίνει να κρατά σπαθί.
Επειδή τα στρατεύματα εκπαιδεύονται αντί να αγοράζονται από ένα κατάστημα, ο στρατός είναι κάτι που αναπτύσσεις υπομονετικά, ακριβώς όπως και την υπόλοιπη πόλη σου. Δεν θα στήσεις μια ισχυρή δύναμη μέσα σε μια νύχτα. Εκπαιδεύεις μια παρτίδα, μετά μία ακόμα, και ο μόνιμος στρατός σου ανεβαίνει αργά. Γι' αυτό ο πόλεμος ανταμείβει τους προετοιμασμένους: ο παίκτης που εκπαιδεύει ήσυχα στρατιώτες για εβδομάδες μπορεί να χτυπήσει όποτε επιλέξει, ενώ ο παίκτης που σκέφτεται την άμυνα μόνο όταν έρχεται ο μπελάς είναι ήδη πολύ αργά.
Τα στρατεύματα χρειάζονται σπίτια, όπως και οι πολίτες
Ένας στρατιώτης είναι κάτοικος της πόλης σου και καταλαμβάνει ένα δωμάτιο στα σπίτια σου, ακριβώς όπως κάνει ένας απλός πολίτης. Το όριο πληθυσμού σου μετρά και τα στρατεύματά σου. Αν τα σπίτια σου είναι γεμάτα, δεν έχεις πού να βάλεις νέους στρατιώτες - οπότε ο στρατός είναι κάτι για το οποίο πρέπει να χτίσεις στέγαση. Σχεδίασε δωμάτια για τα στρατεύματά σου όπως σχεδιάζεις δωμάτια για τους εργάτες σου, αλλιώς η ακαδημία σου θα εκπαιδεύει στρατιώτες που δεν έχουν πού να ζήσουν.
Πού ζει ο στρατός σου μέσα στα μενού
Όλο το σύστημα πολέμου συγκεντρώνεται σε ένα τμήμα, και αξίζει να γνωρίζεις τις τρεις σελίδες πριν εμβαθύνουμε, ώστε να ξέρεις πάντα πού να κοιτάξεις. Το «Ο στρατός μου» είναι η μόνιμη φρουρά σου - τα στρατεύματα που εκπαιδεύτηκαν και σταθμεύουν στη δική σου πόλη, με την επίθεση, την άμυνα και την ταχύτητά τους αναλυμένες, συν οτιδήποτε βαδίζει τώρα προς έναν στόχο. Το «Οι πόλεις μου» παραθέτει τις ξένες πόλεις που κατέχεις αυτή τη στιγμή και τη φρουρά που άφησες να κρατά την καθεμία. Και το «Η πόλη μου» δείχνει τη δική σου πόλη από πολεμική σκοπιά: την εγχώρια άμυνά σου, και - αν κάποιος εχθρός σε κρατά - ποιος είναι και το πάνελ για να τον διώξεις. Τρεις σελίδες: ο στρατός σου, οι πόλεις που κρατάς και η κατάσταση του δικού σου εδάφους.
Έτσι το σχήμα αυτού του κεφαλαίου είναι απλό. Πρώτα γνωρίζουμε τους ίδιους τους στρατιώτες και τους αριθμούς που κάνουν το ένα στράτευμα διαφορετικό από το άλλο. Μετά μαθαίνουμε πώς αποφασίζεται μια μάχη, γιατί τα μαθηματικά είναι η καρδιά των πάντων. Μετά βαδίζουμε: απόσταση, ταχύτητα, κόστος και το σημείο χωρίς επιστροφή. Και τέλος μαθαίνουμε ολόκληρη τη ζωή μιας κατοχής - το πάρσιμο μιας πόλης, τη φορολόγησή της, τη στέγαση των στρατευμάτων σου στο εξωτερικό, και τι να κάνεις όταν τα πράγματα αντιστραφούν και είναι η δική σου πόλη κάτω από τη μπότα του εχθρού. Πάρ' το αργά. Ο πόλεμος είναι το ένα μέρος του παιχνιδιού όπου ένα απρόσεκτο κλικ δεν αναιρείται, οπότε η κατανόηση έρχεται πρώτη.